Bon Jovi - 7800 Degrees Fahrenheit (1985)

Genre: Rock / Hard Rock

Οι περισσότεροι ίσως γνωρίζουν τους Bon Jovi από τα Slippery When Wet, New Jersey και Keep the Faith. Οχι άδικα εξάλλου αφού εγιναν ευρύτερα γνωστοι κυρίως απο τα τρια προαναφερθέντα άλμπουμς και των επιτυχιών που πρόσφεραν. Εγω ομως θα πάω λίγο πιο πίσω και θα σταθώ στο 7800 Degrees Fahrenheit, που ειναι ενας άκρως υποτιμημένος δίσκος. Εν έτη 1985 και ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του ντεμπούτου τους, η μπάντα θέλωντας να μην χαραμίσει χρόνο μπαινει στο στούντιο για να ηχογραφήσει το δεύτερο της άλμπουμ. Το επακόλουθο ήταν ένας δίσκος με παρόμοια δυναμική και ύφος όπως του Bon Jovi αλλα με καλύτερα κομμάτια στο σύνολο του. Τσαμπουκαλεμένο ροκ από μια παρέα εικοσάρηδων με τζιν και μακριά μαλλιά που δεν σήκωναν τα πολλά πολλά. Ειναι το άλμπουμ χωρίς ερωτικά τραγούδια και διαφόρων ειδών μπαλάντες. Η στοιχομυθεία δεν ήταν και το ατού του Jon τον τότε καιρό, αλλα εν τουτοις έδιχνε να ειναι σε πάρα πολυ καλό δρόμο και αυτο διαπιστώνεται από τα υπέροχα τραγούδια του δίσκου. 

Η ζωντάνια στα ντραμς του Tico Torres ειναι το στοιχείο που κάνει το ''In and out of Love'' ένα υπέροχο κομμάτι και δίνει το έναυσμα για το τι θα επακολουθήσει στον δίσκο. Το ''Price of Love'' σε παρασύρει με το πιασάρικο εισαγωγικό σόλο στην κιθάρα, ενώ το ''Only Lonely'' σε μεθά από την μελωδικότητα του και το ρεφραίν που σιγουρα θα σιγοτραγουδήσεις αργότερα. Ο δυναμίτης που ακούει στο όνομα ''King of the Mountain'' ειναι ένα ισχυρό τραγούδι σε οτι αφορά δυναμισμό και ένταση, ενώ κάτι παρόμοιο γινεται και στο ''(I Don't Wanna Fall) to the Fire''. Από τα ''Silent Night'' και ''The Hardest Part is the Night'' αντιλαμβάνεται κανείς που ''πάτησε'' το συγκρότημα για να συνθέσει τις μπαλάντες του στις μετέπειτα κυκλοφορίες. Το ''Tokyo Road'' ειναι μια άλλη πολύ όμορφη σύνθεση στο σύνολο της με δυναμικά riffs και μια ερμηνεία που δίχνει πόσο λαμπρό μέλλον εχει ο Jon ως frontman. Το ''Secret Dreams'' βασίζεται στην μελωδία των πληκτρών που δίνουν μια δική τους ομορφιά στον ήχο των Bon Jovi.


Στην γενική εικόνα, το άλμπουμ αυτο φωνάζει ακράδαντα οτι οι Bon Jovi ειναι ένα ακατέργαστο διαμάντι που με την σωστή δουλειά μπορουν εύκολα να μπουν σε τροχιά επιτυχίας. Πράγματι όπως αποδείχτηκε με το πέρασμα των χρόνων. ήρθαν και πιο εμπορικοί δίσκοι κεφαλαιοποιώντας έτσι την δημοτικότητα της μπάντας ως ένα λαμπρό ροκ συγκρότημα.

1. In and Out of Love (4:26)

2. The Price of Love (4:14)

3. Only Lonely (5:02)

4. King of the Mountain (3:54)

5. Silent Night (5:08)

6. Tokyo Road (5:42)

7. The Hardest Part is the Night (4:25)

8. Always Run To You (5:00)

9. (I Don't Wanna Fall) to the Fire (4:28)

10. Secret Dreams (4:54)

Most people might know Bon Jovi from Slippery When Wet, New Jersey and Keep the Faith. Not unsurprisingly though, since they became widely famous during these three previously mentioned albums and the hits they offered. I would go a step back and concentrate on 7800 Degrees Fahrenheit a totally underrated album. It is 1985 and it's been a year since the band had their debut album released. Not wanting to waste any more time they go straight into the studio to record their follow-up album. The outcome is an album with the same power and tone like Bon Jovi but with better songs in it's total. A ballsy attitude by a bunch of twenty-year old mates with tight jeans and long hair who do not take much. It is the album with no love songs and other kind of ballads, just straight rock music. Lyrics are not Jon's strong point at that time, however he was showing signs that he was following the right path.


Tico Torres's livelihood in his drum playing is the fact that makes ''In and Out of Love'' a great song and gives the spark for great things to come. ''Price of Love'' seduces with it's catchy intro solo on guitar, while ''Only Lonely'' intoxicates the listener with it's melody and chorus. The dynamite ''King of the Mountain'' is a forceful song in regards to power and intensity, whilst ''(I Don't Wanna Fall) to the Fire'' is something very close as well. I believe that ''Silent Night'' and ''The Hardest Part is the Night'' are two songs which underpin the inspiration behind the numerous ballads which came later on from the band. ''Tokyo Road'' is another great composition with powerful riffs and with Jon's outstanding performance shows his potentials as a frontman. ''Secret Dreams'' is based on the melody laid down by the keyboards, which give their own distinct beauty on Bon Jovi's sound. 


Overall, this album ''shouts'' that Bon Jovi is a band with great potentials and if handled properly they would surely find success. Indeed, through the passage of years the band became more commercial and they managed to capitalize their publicity and thus turned to a great rock band.

The Firn - The Firm (1985)

Genre: Rock


Aκούγωντας την σύνθεση αυτου του συκγροτήματος κάποιος καταλαβαίνει αμέσως οτι πρόκειται για ένα σουπερ-γκρουπ: Paul ''The Voice'' Rodgers στα φωνητικά (πρώην-Bad Company, Free), Jimmy Page (πρώην-Led Zeppelin) στις κιθάρες, Chris Slade (πρώην-Uriah Heep) στα τύμπανα και τον Tony Franklin στο μπάσο δημιουργούν (έστω και για μικρό χρονικό διάστημα) τους The Firm.Όπως φάνηκε, ο δίσκος δεν έτυχε της απετούμενης ανταπόκρισης από το κοινό και έμεινε στο περιθώριο. Άδικα όμως γιατι κατά την άποψη μου ειναι ένας αξιόλογος δίσκος γιατι από μια τέτοια δουλειά μπορει κάποιος να καταλάβει το επίπεδο κάποιου συνθέτη/μουσικού αφού ξεφεύγει από το συγκρότημα που διακρίθηκε και χαράζει την δική του πορεία και εκεί κρίνεται αν αξίζει ή όχι. 

O δίσκος ξεκινά με το αξιόλογο ''Closer'' και δίχνει τις διαθέσεις και τους προσανατολισμούς της μπάντας. Εκτός από τα τέσσερα βασικά όργανα, ειναι μόνο το τραγούδι που περιλαμβάνει τρομπέτα και σαξόφωνο σε ικανοποιητικά επίπεδα που δεν θα κουράσουν τον ακροατή. Αυτο που προσέχει κανείς από αυτο το τραγούδι ειναι η έμφαση που δίνεται κυρίως στο μπάσο, αφού η ένταση του ειναι ελαφρώς ανεβασμένη από τα άλλα όργανα και ειναι εκείνο που τραβά τις κατευθυντήριες γραμμές και όχι η κιθάρα του Page. Στο ''Make or break'' το μόνο αξιόλογο στοιχείο που θα κρατούσα ειναι ο παλιός καλός Page που με τα όμορφα του σόλο δίνει χρώμα στο τραγούδι και το κάνει ενδιαφέρον. Τα ''Radioactive'' και ''Money Can't Buy'' ειναι τα δύο τραγούδια που φέρουν την σφραγίδα 'Paul Rodgers'. Ακούγωντας τα κάποιος καταλαβαίνει αμέσως το στυλ και τις επιρροές του Paul, αφου θυμίζουν έντονα τις Bad Company εποχές. Πιστεύω οτι το cover του ''You've Lost That Lovin' Feeling'' ειναι το πιο αδύνατο κομμάτι στο άλμπουμ αφού ήταν εντελώς αχρείαστο και εκτός της όλης εικόνας. Το ''Someone to Love'' πιστεύω ειναι το κομμάτι που συνδυάζει όλα τα θετικά στοιχεία που προσφέρει το κάθε μέλος ξεχωριστά και το κάνουν ένα από τα αγαπημένα μου στο άλμπουμ: δυναμικός και groovy ρυθμός στο μπάσο, περίτεχνα σόλο που φέρουν την υπογραφή του Page, ένας σταθερός Chris Slade πίσω από τα τύμπανα και ένας παθιασμένος Paul Rodgers. Ένα ακόμα τραγούδι που στέκεται αντάξιο στον δίσκο ειναι και το ''Satisfaction Guaranteed''. Ένα μετρίου-τέμπο τραγούδι όπου τα blues-style σόλο του Page θα έρθουν να δέσουν με την μελωδική φωνή του Rodgers. Ο δίσκος κλείνει με το ''Midnight Moonlight'', ένα τραγούδι βγαλμένο από τους Led Zeppelin αφού ήταν ένα μισοτελειωμένο κομμάτι απο τις ηχογραφήσεις του Physical Graffiti. Προσωπικά εκτιμώ πολυ τον Rodgers σαν συνθέτη και τραγουδιστή και ειναι ψηλά στην λίστα με τους αγαπημένους μου, αλλά πιστεύω οτι το συγκεκριμένο τραγούδι 'φωνάζει' Led Zeppelin όχι μόνο στα φωνητικά αλλα και στην μουσική. Κατά την άποψη μου πιστεύω επίσης οτι ειναι περιττά τα φωνητικά προς το τέλος του κομματιού και εν μέρη το φθείρουν.


Προσωπικά αγαπημένα/αξιοσημείωτα κομμάτια: ''Close'', ''Someone to Love'', ''Satisfaction Guaranteed''
 

1. ''Closer'' (2:53)

2. ''Make or Break'' (4:21)

3. ''Someone To Love'' (4:53)

4. ''Together'' (3:54)

5. ''Radioactive'' (2:49)

6. ''You've Lost That Lovin' Feeling (4:32)

7. ''Money Can't Buy'' (3:34)

8. ''Satisfaction Guaranteed'' (4:10)

9. ''Midnight Moonlight'' (9:13)

When someone hears the lineup of this group, immediately understands that he has fallen onto a supergroup: Paul ''The Voice'' Rodgers on vocals (ex-Bad Company, Free), Jimmy Page (ex-Led Zeppelin) on guitars, Chris Slade on drums (ex-Uriah Heep) and bass player Tony Franklin. These four consisted for a short period of time the band 'The Firm'. As it seems from the album sales and popularity, fans did not response positively on this co-operation and left them on the sideline. I believe it was a bit unfair though because it is a remarkable effort and such projects can identify the strengths and the limitations that an artist has, since moving from his previous successful band. It is the point where the artist will be put under the microscope and he will be judged thoroughly. 

The album opens with the adorable ''Closer'' and shows the music directions of the band. Besides the four main instruments, this is the only song which includes a trumpet and a saxophone on decent levels that will not bore the listener. A notable characteristic of this song is the emphasis that is given mainly on the bass, since it is the instrument which draws the lines and not Page's guitar. The only worth mentioning fact on ''Make or Break'' are Page's good old solo-style playing which give a different color to the song. ''Radioactive'' and ''Money Can't Buy'' are the two songs on the album that have the trademark 'Paul Rodgers'. A brief listening is enough for someone to comprehend the music style and influences of Paul, since the remind Bad Company years. I believe that ''You've Lost That Lovin' Feeling'' cover is the weakest point on the album since it was needless and completely out of the album's overall picture. I sense that ''Someone to Love'' is the track that combines every good aspect of what the individual members can contribute to the band: powerful and groovy bass lines, fancy solos which have the signature of Page, a solid and skillful Chris Slade and a passionate Paul Rodgers. Another song that stands strong on the album is ''Satisfaction Guaranteed''. A medium-tempo song where Page's blues-style solos are tied up with Rodgers melodic voice. 

The album closes with ''Midnight Moonlight'', a song which comes straight from Led Zeppelin since it was an unfinished work from Physical Graffiti's recording. Personally I admire and respect Rodgers as a composer and he is high on my list of favorable vocalists, but the specific song needs his Robert Plant and Led Zeppelin. In addition, I found the backing vocals to the end of the song useless enough to wear it out. All in all, a decent effort that has to be heard because of such a line-up.

YES - 90125 (1983)

Genre: Progressive Rock

Το άλμπουμ αυτο σηματοδότησε την επιστροφή δύο μελών του συγκροτήματος: του Jon Anderson (φωνητικά) ο οποίος αποχώρησε από την μπάντα το 1980, και του Tony Kaye (πλήκτρα) ο οποίος επανήλθε στην μπάντα μετά την φυγή του από τον πρώτο δίσκο. Δικαίως χαρακτηρίζονται ως πρωτοπόροι του στύλ αλλά δεν θα περιέγραφα τον συγκεκριμένο δίσκο ως ένα 100% progressive. Ασφαλώς έχει χαρακτηριστικά από progressive rock, αλλά αν κάποιος ακούσει προηγούμενες κυκλοφορίες της μπάντας όπως 'Close to the Edge' και 'Tales from Topographic Oceans' θα δει τεράστια διαφορά όχι μόνο στην διάρκεια των τραγουδιών αλλά και στην πολυπλοκότητα τους. Κατ' ακρίβεια στο '90125' οι YES παρουσιάζουν μία πιο pop-mainstream εικόνα κάτι που δεν αρέσει στους φανατικούς οπαδούς της μπάντας. Προσωπικά δεν με χάλασε καθόλου, αντιθέτως βρήκα πολύ ενδιαφέρον το συγκεκριμένο άλμπουμ, αφού αφήνει στην άκρη του πειραματισμούς και τις ακουστικές εξερευνήσεις και μπαίνει κατευθείαν στην ουσία. Πιστεύω οτι όχι μόνο ειναι ένα ξεχωριστό άλμπουμ για το συγκρότημα αλλα και ένας υπέροχος δίσκος από την συγκεκριμένη δεκαετία. Το συγκεκριμένο άλμπουμ πιστεύω μπορεί πολύ εύκολα να ειναι η αρχή για ένα άτομο που δεν έτυχε να ακούσει τους YES πιο πριν και να ειναι το έναυσμα για την ανεύρεση άλλων υπέροχων κομματιών, όπως έτυχε και στην δική μου περίπτωση.   
Το άνοιγμα του δίσκου γίνεται με το ''Owner of a Lonely Heart'', το πιο εμπορικό ίσως κομμάτι από τα οχτώ. Το πιασάρικο ρεφραίν, το περίτεχνο σόλο στην κιθάρα και ο όμορφος ρυθμός που κρατά ο Squire στο μπάσο ειναι τα χαρακτηριστικά που ξεχώρισα προσωπικά. Το ''Hold On'' ειναι ένα κομμάτι με ωραία μελωδία το οποίο αν είχε πιο αργό τέμπο ίσως να ήταν μια συνηθισμένη μπαλάντα. Αντιθέτως το συγκρότημα διαλέγει να ακολουθήσει μία μέση λύση αφού υπάρχουν διάφορες εναλλαγές και παύσεις κάνοντας το έτσι αρκετά ενδιαφέρον. Ακολουθεί το ''It Can Happen'' το οποίο ειναι και το αγαπημένο μου από τον δίσκο. Ο Chris Squire αφήνει από νωρίς το στίγμα του στο τραγούδι αφού από τα πρώτα λεπτά ξεκινά να βάζει τις δικές του 'πινελιές' με το μπάσο, με συμπαίκτη τον Tony Kaye και το αρμονικό του παίξιμο στα πλήκτρα. Χαρακτηριστικό σε αυτο το τραγούδι θα έλεγα ειναι το παίξιμο και ο ήχος στην κιθάρα του Trevor Rabin, καθώς πολλά σημεία του τραγουδιού θυμίζουν πάρα πολύ τους Pink Floyd και το The Wall χωρίς να θέλω σε καμία περίπτωση να μειώσω την αξία τους YES σε αυτο το αριστούργημα. 
Το τέταρτο κομμάτι ειναι το ''Changes'' το οποίο ξεκινά με μια χαρακτηριστική-YES εισαγωγή και ειναι από τα σημεία που ξεχωρίζουν στο άλμπουμ. Πολύ καλή απόδοση του τραγουδιού από τον Anderson στα φωνητικά αφού πιστεύω οτι αυτο ειναι ένα από τα κομμάτια στο δίσκο που παρουσιάζουν την αξία του. Το βρίσκω ένα κομμάτι με απίστευτη ροή που παρόλο οτι ειναι από τα πιο εκτενή στο δίσκο, τελειώνει πριν το καταλάβεις. Το ''Cinema'' ειναι το ορχηστρικό κομμάτι του δίσκου που δεν έχει να προσφέρει κάτι το αξιόλογο κατα την άποψη μου. Το ''Leave It'' ακολουθεί με εντελώς διαφορετικό προσανατολισμό από το ''Cinema'' και ειναι ένα χαρακτηριστικό radio-friendly τραγούδι. Δεν θα κρύψω οτι η μελωδία του ''Our Song'' είναι από τις πιο ευχάριστες στιγμές στον δίσκο και μπορεί εύκολα να αποτυπωθεί στο μυαλό κάποιου. Εκπληκτικό για άλλη μια φορά το παίξιμο του μπάσου και των πληκτρών που τα θεωρώ τα κορυφαία όργανα στον δίσκο. 
Αν κάποιος ακούσει το ''City of Love'' αποκλειστικά από τον δίσκο θα έλεγα οτι θα ξεγελαστεί επειδή έχει ενα πιο 'βαρετό' ήχο και στυλ σε σχέση με ότιδηποτε αλλο στο άλμπουμ. Αξιόλογο ρεφραίν και όμορφα background-φωνητικά τα κύρια στοιχεία. Ο δίσκος κλείνει με το ''Hearts'', ένα συμπαθητικό prog-κομμάτι που συνδυάζει διάφορα στοιχεία που συναντούμε στην ολοκληρωτική εικόνα του άλμπουμ και φέρουν την σφραγίδα ''YES''.


Προσωπικά αγαπημένα/αξιοσημείωτα κομμάτια: It Can Happen, Our Song, Changes

1. Owner Of A Lonely Heart (4:30)

2. Hold On (5:18)

3. It Can Happen (5:29)

4. Changes (6:20)

5. Cinema (2:07)

6. Leave It (4:14)

7. Our Song (4:18)

8. City Of Love (4:52)

9. Hearts (7:43)

The specific album marked the return of two ex-members of the band: Jon Anderson (vocals) who left the band in 1980 and Tony Kaye (keyboards) who returned to the band after his previous withdrawal. The band is fairly characterised as pioneers of this music style, but I would not describe this album as a 100% progressive one. It surely has pure progressive rock characteristics, however, listening to previous albums such as 'Close to the Edge' and 'Tales from Topographic Oceans' someone can understand a huge difference not only to the duration of the songs but also to their complexity. In fact in this album, Yes present a pop-mainstream image, something that is not very acceptable by their hardcore fans. Personally, I did not mind at all at this change. In contrast I found it very interesting since it leaves behind any experimentations and music explorations and focuses on the main point: to produce nice music. I believe that this is not only a special album for the band, but also a great album of the 80s. I think that it is a nice example for someone who has not experienced YES sound before and it is a good starting point for exploring deeper on the YES vault, the situation that I went through.

The album's opening track ''Owner of a Lonely Heart'' is probably the most commercial of the eight. The catchy chorus, guitar's solo technicality and the beautiful groove by Squire on the bass, are the characteristics that I found most interesting in this song. ''Hold On'' could be an ordinary ballad song if the tempo was a bit slower. It has a nice melody and the band chooses to follow a different approach with the introduction of pauses and changes in the rhythm making it much interesting. Next on is ''It Can Happen'', personally my favourite on the album. I believe that Chris Squire's bass notes and Tony Kaye's harmonic keyboard playing are monumental in this one. A notable characteristic in this song is the sound and play of Trevor's guitar, since at many points it reminds Pink Floyd's The Wall (no offense to YES quality on this masterpiece).

''Changes'' is the fourth track which opens with a characteristic-YES introduction, and it is one of the things that distinguishes in the album. Excellent performance by Anderson on vocals and I believe that this is one of the album's songs that proves his ability. Although it is one of the lengthiest songs on the album, I found it as a song with extremely good flow which finishes before you understand that six minutes have gone by. ''Cinema'' is an instrumental and I don't think that has something special to show. ''Leave It'' is a particular radio-friendly song and has a completely different orientation than the previous track. The melody of ''Our Song'' is one of the most pleasant moments on the album and can easily be imprinted into someone's head. Another stunning play from the bass and the keyboards, probably the top instruments on the album.

If someone listens exclusively ''City of Love'' will be triggered because it has a more 'heavy' approach in sound and style, in respect to the whole album. Nice chorus and beautiful background vocals are the main features. The album is concluded with ''Hearts'', a nice progressive song which combines all the characteristics that I pointed throughout the whole album and have the trademark of YES.

Deep Purple - Perfect Strangers (1984)

Genre: Rock

Μετά από την διακοπή κάθε δραστηριότητας της μπάντας για εννιά χρόνια, οι Deep Purple επέστρεψαν στο στούντιο με την καλύτερη και πιο γνωστή σύνθεση τους: o Ritchie Blackmore και ο Roger Glover από τους Rainbow, ο Ian Gillan από τους Black Sabbath και οι Jon Lord και Ian Paice από τους Whitesnake σημαδεύοντας έτσι την χρονιά με αυτο το reunion. Το αποτέλεσμα για ακόμη μια φορά μαγευτικό αφού αποδυκνύεται ξανά αυτη η ξεχωριστή δημιουργική μαγεία που έχει η συγκεκριμένη ομάδα των πέντε. 

Ο δίσκος ξεκινά με το ανυπέρβλητο ''Knocking at Your Back door'' και θέτει αμέσως τον τόνο και τα μέτρα στα οποία θα κινηθεί η μπάντα. Παρόλο που είναι ένα από τα πιο μακροσκελή τραγούδια που έγραψε η μπάντα μέχρι το συγκεκριμένο σημείο, εν τούτοις δεν ειναι καθόλου κουραστικό και τελειώνει πριν καν να καταλάβεις οτι άρχισε. Το ''Under The Gun'' συνεχίζει από το σημείο που μας άφησε το προηγούμενο κομμάτι. Η εισαγωγή ειναι ένα υπέροχο σόλο των πληκτρών και ένα απλό riff της κιθάρας που δηλώνει την παρουσία του Blackmore, ο οποίος στην συνέχεια θα μας καθηλώσει με τα σόλο του στο τραγούδι. Ένας σταθερός και παθιασμένος Gillan μαζί με τους πάντα υπολογίσιμους και συνετούς Glover και Paice, μας χαρίζουν στο σύνολο του ένα αξιόλογο κομμάτι. 

Στην συνέχεια ο Lord με ένα σόλο στο synthesizer, μας μπάζει στο ''Nobody's Home''. Ένα αξιόλογο κομμάτι θα το χαρακτήριζα αλλά χώρις την αίγλη των προηγουμένων δύο. Σημείο αναφοράς θα έλεγα ειναι η εναλλάγη στα σόλο στην μέση του τραγουδιού όπου η αρχή γίνεται με ένα σύντομο και χαρακτηριστικό Blackmore-ίστικο σόλο που στην συνέχεια παραδίδει την σκυτάλη στον Μέγα-Lord ο οποίος με τους ήχους του εκκλησιαστικού οργάνου μας χαρίζει ένα σόλο το οποίο μας παραπέμπει σε εποχές ''In Rock'' και ''Fireball''. Το ''Mean Streak'' ειναι έξυπνα δομημένο αφού μπαινει απευθείας στο νόημα: η μπάντα αντιλαμβάνεται οτι δεν θέλει να καταντήσει κουραστική και ετσι δεν υπάρχει intro στο τραγούδι. Εξαιρετικά σόλο για ακόμη μια φορά από τον Blackmore που δίχνει οτι οι Rainbow του έκαναν τρομερό καλό και σταθερές αποδόσεις από Glover και Paice. Το ομότιτλο ''Perfect Strangers'' ειναι το αναμφισβήτητα 'διαμάντι' του δίσκου και ειμαι απόλυτα σίγουρος οτι δεν υπάρχει άτομο που ονομάζεται οπαδός (και μη) των Purple και δεν το γνωρίζει. Το συγκαταλέγω εύκολα στην λίστα με τα πιο απλά και ταυτόχρονα πιο όμορφα κομμάτια που έχουν γραφτεί ποτέ. Να ξεκινήσω από την απλούστατη εισαγωγή στα πλήκτρα ή το ανεπανάληπτο riff της κιθάρας; Να πω για την συνετή και σταθερή δουλειά του Paice στα τύμπανα ή για το φοβερό πάθος του Gillan στα φωνητικά; Αλήθεια, πόσα συγκροτήματα κατάφεραν να συνθέσουν ένα τόσο διαχρονικό τραγούδι στο οποίο να μην υπάρχει σόλο από κανένα όργανο; (!) Απλά ανεπανάληπτο.
Τραγούδια σαν το ''A Gypsy's Kiss'' ειναι από αυτα που έβαλαν τις βάσεις για την μέταλ μουσική. Το τέμπο ειναι πιο ανεβασμένο από τα άλλα στον δίσκο και τα σόλο στην κιθάρα και τα πλήκτρα απίστευτα. Στο κλείσιμο του τραγουδιού και μετά τους τελευταίους στίχους του Gillan αρχίζει ένα πανδαιμόνιο μουσικής: οι Paice και Glover λειτουργούν ως 'τροχοί' στο άρμα κρατώντας τον γρήγορο ρυθμό, ο Lord λειτουργά σαν ρυθμιστής και οδήγος και ο Blackmore σπέρνει τον πανικό με το πραγματικά καταπληκτικό του σόλο που κόβει ανάσες και ειναι ίσως το καλύτερο στο άλμπουμ. Από τον δίσκο δεν λείπει και η μπαλάντα και την συναντούμε στο όνομα του ''Wasted Sunsets''. Δεν μπορώ να πω κάτι άλλο εκτός από την απόδοση του Gillan που τραγουδά συναισθηματικά και ειναι πραγματικά συγκινητική. Αυτο που με εντυπωσίασε θα έλεγα στο ''Hungry Daze'' ειναι τα δύο χαρακτηριστικά που έβαλε στο κομμάτι η μπάντα και ταιριάζουν απόλυτα με την ροή του. Εκτός από τα καθιερωμένα σόλο στην κιθάρα, θα συναντήσουμε ένα λυτό σόλο στα τύμπανα και κάποια νεο-κλασσικά στοιχεία που παραπέμπουν για λίγο σε οπερικά ακούσματα. Οι στίχοι της τριπλέτας Glover/Gillan/Blackmore ειναι για ακόμα μια φορά στο άλμπουμ ενδιαφέρον καθώς αναφέρονται σε ιστορίες και περιστατικά από το παρελθόν.  
Σαν γενικό σχόλιο θα έλεγα οτι ειναι ένα από τα καλύτερα reunion άλμπουμς στην ιστορία. Η συγκεκριμένη σύνθεση της μπάντας ειναι η κορυφαία και δίχνει την κλάση και το επίπεδο της. Εξαιριτική μουσική και ενδιαφέρον στοίχους σε όλο το μήκος του δίσκου που τον κάνουν ένα από τους αγαπημένους μου. 


Προσωπικά αγαπημένα/αξειοσημείωτα κομμάτια: ''Knocking at your back door'', ''Under the gun'', ''Perfect Strangers'', ''Hungry Daze''

 

1. ''Knocking At Your Back Door'' (7:09)
2. ''Under The Gun'' (4:40)
3. ''Nobody's Home'' (4:01)
4. ''Mean Streak'' (4:26)
5. ''Perfect Strangers'' (5:31)
6. ''A Gypsy's Kiss'' (5:13)
7. ''Wasted Sunsets'' (3:56)
8. ''Hungry Daze'' (5:01)

After a nine-year hiatus, Deep Purple returned to the studio with their most well-known lineup: Ritchie Blackmore and Roger Glover from Rainbow, Ian Gillan from Black Sabbath and Jon Lord with Ian Paice from their short break in Whitesnake. The result was another magical album, since they proved for one more time that there is a special chemistry between this group of five. 

The album kick-starts with the sublime ''Knocking at Your Back door'' and sets the tone and the standards upon the band will move on. Although this is one of the lengthiest songs that the band has ever produced, it is not tiresome and weary and finishes before you even notice. ''Under The Gun'' continues from the spot that the previous song left us. The intro is a superb keyboards solo and a simple guitar riff that denotes Blackmore's presence which in turn will nail us with his solo performance later in the song. Gillan is steady and passionate, while Glover and Paice are discreet and deliver us a nice song. Moving on, Jon Lord with a synthesizer solo introduces us to ''Nobody's Home''. A worthy song I would say, but without the glamour of it's predecessors. A point of reference is the solo rotation/exchange somewhere in the middle of the song: a Blackmore-style solo which leave us to the hands of the almighty Lord who reminds us of ''In Rock'' and ''Fireball'' eras with his organ sounds. ''Mean Steak'' is a clever-structured song because it enters directly to the song's meaning: the band doesn't want to be repetitive and so there is no intro. Splendid solos once again from Blackmore who shows that Rainbow helped him develop his play a lot more. 

''Perfect Strangers'' is undeniably the diamond in this album and I am sure that there is not a single fun on Deep Purple who doesn't recognize it. I would surely included it in my list of simplest and best songs ever to be written. I don't know whether to start from the simple keyboard solo or the great guitar riff. Could I not mention Paice's solid drumming or Gillan's passionate vocals? Truly, there are not many bands that managed to compose a song as recognizable, glamorous, memorable, simple and without a solo (!) as Deep Purple. Simply magnificent! Songs like ''A Gypsy's Kiss'' are of those which set the foundations of metal music: an up-tempo beat and great guitar and keyboard solos. After Gillan's last lyrics at the end of the song a melodic uproar begins: Paice and Glover set the pace, Jon Lord takes the initials and Ritchie Blackmore 'spreads the panic' with his marvelous guitar solo which takes your breath away (maybe the best solo on the album). 
From the album a ballad is not absent and we can encounter it under the name of ''Wasted Sunsets''. I will not say nothing more but the fact that Gillan's performance is truly emotional on this one. The thing that impressed me on ''Hungry Daze'' is the two characteristics that the band inserted in the song without affecting it's flow. Despite the guitar solos we will run into a blistering drum solo and some neo-classical elements that reminds us of opera pieces. Lyrics are for once more fantastic since they refer to past stories and events. 

As a general comment I would say that this is one of the best reunion albums in rock history. The specific line-up of the band is the best and shows it's class and levels. Imposing music and interesting lyrics at the album's length which make it one of my favourites.